"...Gün boyu altı oturum yapılmış. Oturumlardan birinde turizm profesyonelleri; POYD (Profesyonel Otel Yöneticileri Derneği), TUROYD (Tur Operatörleri Yöneticileri Derneği), PAYD (Profesyonel Animasyon Yöneticileri Derneği) ve ALTİD (Alanya Turizm İşletmecileri Derneği) temsilcileri kafa kafaya verip saha deneyimleri üzerinden insan kaynakları yönetimi ve mesleğe bağlılık sorunlarını ele almış...."
Turizm Mezunları Federasyonu (TURMEFED) tarafından Antalya’da 18 Aralık’ta “Turizmde İnsan Kaynakları Zirvesi” düzenlendi. Haberlere göre, sektörün tüm dalları, bağlantılı olduğu tüm alanlar, bakanlık ve akademi dünyası her düzeyde temsil edilmiş.
Gün boyu altı oturum yapılmış. Oturumlardan birinde turizm profesyonelleri; POYD (Profesyonel Otel Yöneticileri Derneği), TUROYD (Tur Operatörleri Yöneticileri Derneği), PAYD (Profesyonel Animasyon Yöneticileri Derneği) ve ALTİD (Alanya Turizm İşletmecileri Derneği) temsilcileri kafa kafaya verip saha deneyimleri üzerinden insan kaynakları yönetimi ve mesleğe bağlılık sorunlarını ele almış.
Ucuz kredi ve bazı destek isteklerini bir yana bırakırsak, oturumların genelinde temel sorun olarak ‘‘turizmde nitelikli iş gücü ihtiyacı ve istihdamda sürekliliğin sağlanamaması’’ öne çıkmış.
Aslında Türkiye’de tüm alanlarda yaygın olan yakınma, bu zirveye de damgasını vurmuş.
Sanayiden tarıma hangi sektörden işveren konumundaki biriyle konuşsanız, ya eleman bulamamaktan yakınır, ya ücretlerden. Oto tamircisinden sıhhi tesisatçıya hangi usta ile konuşsanız, çırak bulamadıklarını, gençlerin o mesleklere ilgi göstermediğini söyler.
Kabahat de hep iş gücünü oluşturan tarafta, kendilerine sunulan önerileri ‘‘şükür’’ diyerek kabul etmeyip ‘‘tembel’’liği yeğleyenlerdedir.
İşçileri sendikalı olan devasa şirketleri bir yana bırakın; sanayide ortalama ücret 25 bin ila 60 bin lira arasında (elemannet’in verisi). Turizm sektöründe havacılık dışı dallarda ortalama ücret 26 bin ila 35 bin arasında. Bir de patron oteli açtığında, tur aracının kontağı çevrileceğinde koşup geleceksin. ‘‘Sezon bitti’’ denildiğinde, ‘‘herkes kendi yoluna’’ olacak.
Tarımda amale yövmiyesi 1200 ila 1500 lira arasında. Çalışma koşulları ortada, yılın yarısında iş var yarısında yok.
İyi de…
Bu ülkede açlık sınırı 30 bin liraya dayanmış. Yoksulluk sınırı 90 bin lirayı aşmış. ‘‘Eleman’’ dediğin de senin gibi yiyip içen, barınma ihtiyacı olan, pek çoğu çoluk çocuk sahibi insan.
İşverenlerin de haklılıkları var. Her şeyden önce işçi maliyeti, kuru ücretten ibaret değil. Ancak karar vericilere karşı iki büklüm olup işçiye abanmayacak. Temel politikaları belirleyen yönetimlerin hatalı kararlarına karşı biraz omurgalı davranacak.
Ayrıca iş gücüne açlık ya da yoksulluk sınırının altını reva görürken, kendisi hanedan hayatı yaşamayacak.
Turizm özeline dönersek…
Bu sektörde nitelikli işgücü sıkıntısından söz etmek, bunca turizm meslek lisesini, yüksek okulu, fakülteyi yok saymak olur. Sanırım bu okullardan mezun olanların toplamı milyonu çoktan aşmıştır. Sektördeki toplam istihdam 1.5 milyon civarında olduğuna göre…
Demek ki sorun nitelikli eleman yokluğu değil. Bir nitelik açığı varsa o da sektörde nitelikli elemanı tutacak niteliklerin eksikliği olabilir.
